Weet je wat ik nou raar vind? En samen met mij waarschijnlijk ook bijna alle andere Italianen? Dat je in Nederland elkaar feliciteert met elkaars verjaardag. Kom je op een feestje, ben je eerst 10 minuten bezig elkaar te feliciteren! “Gefeliciteerd met je man”, “Ja, u ook gefeliciteerd met uw zoon”, “Hoi! Gefeliciteerd met je broer!”…. Pfff daar doen wij Italianen niet aan hoor. Manlief is vandaag jarig en ik moet er toch niet aan denken dat ik mijn zoon moet feliciteren en dat die mij ook weer moet feliciteren!
Gelukkig heb ik verder geen inburgeringsproblemen omdat ik hier geboren en getogen ben. Mijn moeder feliciteert mij steevast ook op mijn onomastico, naamdag. Vroeger zaten daar ook wel cadeautjes aan vast, maar daar kan ik nu naar fluiten.
Ik ben nog wel even gaan zoeken naar bronnen die iets zouden verklappen over Italiaanse verjaardagstradities aangezien mijn ervaring relatief beperkt is. Heb er helaas niet veel zinnigs over gevonden. Dus kom maar door met je verhalen en ervaringen!