Op het met eeuwenoude met riviersteentjes geplaveid, binnenpleintje van ons Casa di Tomà, ons overnachtingsadres in Masera, zit Giuseppe Grassi op een stoel. Hij ziet me in de weer om het pleintje en de huizen zo mooi mogelijk te fotograferen. Of ik een professional ben, wil ie weten… Ik maak er een grapje van, maar ik geloof niet dat hij het snapt.
Of ik wat bijzonders wil zien…
Of ik wat bijzonders wil zien, probeert ie het nogmaals. Manlief staat al 100 meter verderop, om de hoek, bij de auto. Hij wacht op me… Ik sputter wat tegen om die reden. Maar wil niet onbeleefd en lomp zijn. En stem dus toe. Nou vooruit, heel kort dan, zeg ik. Dat heb ik geweten…
Giuseppe draait de sleutel om van een eeuwenoude deur van het huis dat ik fotografeerde. De deur zwaait krakend open. Hij nodigt me binnen. Naar boven, zegt ie. Uhm… vooruit dan. Ik heb geen idee wat te verwachten. Ik vertrouw er maar op. Via een oude houten trap loop ik naar boven.
Mijn mond valt open…
Boven weet ik niet wat ik zie. Ik weet niet waar te kijken. Mijn mond valt open. Giuseppe blijkt een privémuseum te hebben met duizenden door hem gevonden mineralen in het berggebied rondom Domodossola. Ik kijk mijn ogen uit in de drie volgestouwde kamers in het gebouw. ‘Even’ wordt allengs langer. Maar dat is absoluut de moeite. Een verborgen pareltje.
Als hij hoort dat we uit Nederland komen, toont hij een tekening van een tienjarig jochie. Vorig jaar gehad, als bedankje voor het inspirerende bezoek aan zijn privé-museum. Manlief heeft me inmiddels gevonden. Gasten van de B&B zien hem zoeken en wijzen naar de deur die ik binnen ben gegaan. Ook hij staat versteld.
Een kleine 2000 mineralen en stenen
Ik kijk mijn ogen uit in de eerste kamer, maar ook in de aangrenzende ruimte. Giuseppe moet even opzoeken hoeveel het er precies zijn. Hij heeft het al die jaren minutieus bijgehouden. Met de hand. Het blijkt om een kleine 2.000 mineralen en stenen. Giuseppe heeft die minerali alpini in de loop der jaren zelf gevonden in de omgeving van Masera. Giuseppe weet van geen ophouden als het gaat om geologie van het dal.
Giuseppe oefent zijn hobby niet onverdienstelijk uit. Grote bekers prijken op de overvolle kasten. Als ik later meer informatie online zoek, blijkt dat hij tal van publicaties op zijn naam heeft staan.
Vindplaatsen
Vol vuur vertelt hij hoe kleurrijke mineralen voorkomen in graniet, gneis en dolomiet. Daarvoor klautert hij in de bergen van Baveno, Beura en Montecrestese. Dat is in noord Piemonte, in de provincie Verbano-Cusio-Ossola, het berggebied rond Domodossola en het Lago Maggiore.
Volgens verzamelaars horen vooral de roze, groene en paarse fluorieten uit Val d’Ossola tot de mooiste van de Alpen. Hij weet ze te vinden in crepi, scheuren, in de rotsen. Giuseppe voelt met zijn handen, en soms steekt ie zelfs een hele arm in een rotsspleet om uiteindelijk een mineraal te vinden en uit te halen. Er zijn er niet twee gelijk.
Ga nooit alleen de bergen in…
Giuseppe heeft in tegenstelling tot heel wat anderen, geen moeite om zijn vindlocaties te delen. Nu niet, nu hij niet meer kan klimmen, maar ook vroeger niet.
“Nee, ik ga nooit alleen. Altijd met z’n tweeën. In de bergen moet je nooit alleen gaan”, zo drukt hij me op het hart. “We klauteren namelijk altijd ongezekerd. En lopen daarbij echt niet over wandelpaden.
Hoe dat veilig te doen, is eigenlijk heel simpel: ik doe een paar stappen omhoog, kijk dan terug en vraag me af of ik ook makkelijk terugkom. Dat is de gouden regel.”
Niet alleen mineralen…
Op zijn klautertochten is ie van alles tegen gekomen. Dat zorgt voor een uitgebreid rariteitenkabinet . “Weet je wat dit is?” vraagt ie. Hij toont me iets dat op een hele lange klauw van een roofvogelpoot lijkt. Hij schuift het in en uit het omhulsel.
Ik heb geen flauw idee. Het blijkt een tand te zijn van een marmot. Die blijft maar groeien tijdens zijn hele leven. Ook van die beesten weet hij veel. Voor we het weten, leren we daar weer meer over.
Met moeite weken we ons los. We hebben er een lange reis opzitten en zijn toe aan een drankje. Maar wat was dit een onverwacht cadeautje!
Lees ook mijn reisverslag over Val d’Ossola