Madonna di Campiglio: ik had er al vaak over gehoord en gelezen. Hét wintersportoord voor le-chique-de-friemel waarvan ik dacht dat het niet zou zijn weggelegd voor gewone stervelingen zoals ikzelf. ’s Zomers zou het er anders zijn, zo werd me verzekerd. En dat klopt als een bus! De slogan apri gli occhi e sogna, open je ogen en droom, blijkt goed gekozen!
We zijn aangenaam verrast door de compactheid van het dorpje en ook omdat het ’s zomers goed toegankelijke is. We worden bijzonder welkom geheten in Hotel Campiglio Bellavista wat voor de komende dagen onze uitvalsbasis is. Vanuit onze kamer hebben we inderdaad een bella vista, mooi uitzicht. We arriveren op tijd om nog te kunnen gaan wandelen, maar eenmaal aangekomen bij de skilift, zijn net te laat voor de lift die ons naar boven brengt – ze hebben lunchpauze… Ja, das waar ook, we zijn in Italië. In plaats van bovenop de berg te lunchen, doen we dat dus maar in het dorp zelf. Kiezen blijkt nog best lastig 😉
Omdat we pas ’s middags gaan, kiezen we een korte wandelroute. Eenmaal boven kijken we onze ogen uit. Wat is het er mooi! Je blijft foto’s maken! Bij terugkomst in het hotel wacht het binnenzwembad op ons. We moeten wel una cuffia, een badmuts, op… Niet echt charmant, maar ach, iedereen moet het. Het saunalandschap lonkt, maar ja, je kunt niet alles op een dag; het sluit namelijk tijdens het diner.
Mangiare
Normaliter vinden we het heerlijk om ons eigen kostje te koken, maar na een (mid)dag intensief wandelen, is het ook heerlijk als je kunt aanschuiven voor een overheerlijke cena, diner. De volgende ochtend is onze (vaste) tafel weer voor ons gedekt in het hotelen kunnen we ons tegoed doen aan het uitgebreide ontbijtbuffet. Aangezien we een groeps-excursie op het programma hebben staan, hebben we het hotel gevraagd un pranzo a sacco, lunchpakket, samen te stellen. Wat fijn dat dat kan J
En weet je wat ook zo fijn is? Dat je tijdens het diner kunt kiezen uit tal van heerlijke wijnen die ook nog eens reuze betaalbaar zijn; in tegenstelling tot Nederland betaal je voor een uitstekende wijn evenveel als voor een gemiddelde huiswijn in Nederland. We laten ons de wijnen van o.a. Istituto Agrario San Michele uit Trentino goed smaken. De Monastero Chardonnay is niet te versmaden en komt op ons lijstje favorieten J.
Na de cena tipica trentina rollen we van tafel af. Heel wat heerlijke gerechten zorgen ervoor dat we alle overdag verbrande calorieën weer aanvullen. Wat dacht je van Panzerotti ai funghi porcini al burro e salvia (met eekhoorntjesbrood gevulde pasta in een boter-salie-saus), of orzotto alle mele e speck (gerst-risotto met appels en spek). Dat zijn nog maar de primi piatti. Er volgt nog een reeks aan secondi: polenta concia (polenta met kazen), salsiccia (saucijsjes), capriolo in umido (stoofpotje van berggeit), gulasch di manzo (rundergoulash), crauti (zuurkool)…. En alsof het niet genoeg is ook nog een toetje. Uffa, ci vuole un digestivo! Zucht, nu hebben we écht een digestiefje nodig!
Watervallen wandeling
Ons gezin is niet zo van de groepen, we gaan liever zelf op pad, maar, eerlijk is eerlijk, de Giro delle cascate di Vallesinella, de excursie naar de watervallen, onder begeleiding van een gids hadden we toch echt niet willen missen. We verzamelen in Madonna di Campiglio om vervolgens het dorp uit te lopen. De gidsen wijzen je dingen aan die je anders niet zou zien en door hun 3-jarige opleiding weten ze zo enorm veel van de bergen, dat het een genot is om met een groep van 10-15 man met ze op te trekken. Het is overigens een van de excursies waaraan je gratis kunt deelnemen als je de Dolomeetcard hebt – deze kaart geeft je ook gratis toegang tot de liften en is verkrijgbaar via je hotel of bij de VVV.
Ook teenagers vermaken zich prima in de groep. Sterker nog: die van ons werd bij ons weggeplukt en liep voorop samen met de gids en een andere jonge knul. We hadden er geen kind meer aan. Dat was vroeger wel eens anders… Tijdens de tocht overbruggen we in 5 uur 970 meter hoogte. De tocht gaat grotendeels door bossen, over ponticelli, bruggetjes, en passerelle in legno, houten vlonders, camminamenti in pietra, stenen paadjes. De wandeling staat te boek als blauw en rood. Dat rode komt ongetwijfeld door de vele natuurtrapjes die we moeten nemen om ook de hogergelegen watervallen te zien.
Onderweg zien we verschillende watervallen. Bij eentje nodigt de guida ons uit om achter de waterval langs te lopen. Hij wijst waar je het beste je voeten kunt plaatsen en zorgt ervoor dat dit spannende moment tot een goed einde wordt gebracht. Kunnen we ook weer afvinken. Gaaf hoor!
De guida alpina weet het antwoord op al je vragen!
De guida alpina wijst ons op de verschillende bomen die er staan en vertelt over de kracht van de natuur: “Vroeger toen ik als kind schaafwonden had, werd de resina, hars, van de abete rossa, spar, gebruikt als desinfectie voor (schaaf) wondjes. Een verband eromheen, 4-5 uur laten intrekken, en schoon was de wond!”
Hij vertelt dat elke familie uit Madonna di Campiglio recht heeft op legna, hout, voor de winter die ze op aangewezen plekken zelf uit het bos mogen halen. Ze kunnen er echter ook een boscaiolo, houthakker, voor inschakelen.
“En hoe zit dat met de orsi, beren?” vraagt een van de kinderen. Indertijd zijn er 3 beren uit Slovenië uitgezet – inmiddels zijn er maar liefst 53! “En wat moet je doen als je er een tegen komt?” “Nou, dan ga je in sottomissione, stel je je onderdanig op; je gaat op je knieën zitten en legt je handen op je hoofd.” De gids weet ook te vertellen dat een beer geen rood vlees eet; hij begraaft zijn buit onder de grond en eet het na ongeveer een week op. Dit in tegenstelling tot de lince, lynx, die wél van rood vlees houdt.
Aangezien de guide het gebied op hun duimpje kennen, vragen we ook maar gelijk advies voor de wandeling die we de volgende dag maken. Na een eerste middag op de malghe, bergweides, via de Telecabina Spinale en de tweede dag met name door het foresta, bos, willen we naar het massief dat lonkt – het blijkt de Cima Grostè te zijn op 2901 meter, de Cima Falkner op 2991 meter en de Cima Brenta op 3153 meter. Dáár willen we morgen zijn.
Het blijkt een wandeling te zijn van zo’n 6 1/2 uur en we nemen het advies om de eerste lift omhoog te pakken ter harte. Net zoals met skiën blijken de wandelingen ingedeeld in de categorieën blauw, rood en zwart. De route die we (ongeoefend, maar wel een beetje sportief) willen lopen, blijkt een zwarte te zijn. De guida, gids, zegt dat we het echter wel aankunnen… Hij geeft aan waar we de tocht met de naam Giro dei rifugi, tocht er hutten, kunnen verkorten en de duidelijke piantina, plattegrond, wijst voor zich.
Giro dei rifugi
Eerst zullen we te voet Madonna di Campiglio moeten verlaten om bergopwaarts te lopen naar Passo Campo Carlo Magno. Daar staat de Telecabina Grostè die ons naar de Passo Grostè brengt op 2442 meter. Het is er gelijk frisser dan beneden. De tocht gaat over grote rotsblokken met de hoge cime, bergtoppen, die boven ons uittoornen. De eerste tussenstop is Rifuggio Tuckett. Een prachtige hut waar we stoppen om even iets te drinken en voor de hoognodige sanitaire stop. Vanaf het terras is een bijzonder indrukwekkend berglandschap te zien. Het lijkt wel buitenaards.
We besluiten af te dalen naar Rifugio Casinei om vanuit daar de toch te vervolgen naar de Rifugio Casinei. Dankzij de goed verzorgde bewegwijzering gaat ons dat prima af en anders zijn er altijd andere wandelaars die je una dritta, een tip, kunnen geven. De ruigheid van het eerste deel van de tocht maakt het meeste indruk. En de afsluitende lunch met een bord met lokale formaggi e salumi, kazen en worsten, vormt een welverdiende, overheerlijke beloning van een wandeling die bij mij de boeken in gaat als de mooiste ooit. Jammer dat het er al op zit! De enige oplossing is teruggaan naar Madonna di Campiglio, en dat zullen we dan ook met veel plezier gaan doen!
Meer informatie over Madonna di Campiglio
- Madonna di Campiglio (officiële site)
- Madonna di Campiglio (Nederlandstalig)
- Fotoverslag Madonna di Campiglio
Apri gli occhi e sogna, open je ogen en droom!