Castello te koop!

Een kasteel als tweede husiDoor mijn werk ontmoet ik heel wat uiteenlopende personen die wat hebben met Italië. Allemaal hebben ze wel een bijzonder verhaal over hoe ze er terecht zijn gekomen of wat ze er meemaken. Zo ontmoette ik laatst filmmaker Joop van Wijk. We raakten aan de praat en hij vertelde o.a. over zijn castello in Liguria. Wohooo, een kasteel als seconda casa, tweede huis?! Hij had geen haast met de verkoop, wilde het eigenlijk nog niet kwijt, maar had het toch maar vast te koop gezet. “Hoezo dan?”, vroeg ik. Vanwege de vooruitziende blik dat ie er wellicht over een paar jaar niet meer zou makkelijk zou geraken. Huh? Daar moest ik meer van weten…

Castello te koop!

We raakten verder aan de praat. In 2006 was hij via Frankrijk in Liguria beland. In het binnenland, in een dal, waren hij en een vriend tijdens een wandeling op een hoop oude stenen gestuit. Helemaal overwoekerd. De ligging was prachtig en een groot deel stond nog overeind; de volte, gewelven, op elk van de 3 bouwlagen, bleken uit de medioevo, middeleeuwen, te stammen! Hij zag zichzelf daar al helemaal zitten; vanaf het grote terras, uitkijkend over het dal, filmscenario’s schrijvend. Geen afleiding, geen geluid van auto’s, maar alleen kwetterende vogels en in de verte een ruisende bergbeek…

Omdat een huis kopen in Italië niet gemakkelijk is in verband met rechten van oude proprietari, eigenaren, was ik nieuwsgierig hoe hij dat klusje had geklaard. Er bleken maar liefst 8 eigenaren te zijn. Na heel veel huiswerk bij het kadaster en met o.a. hulp van de geometra en notaio, kon hij er 7 vinden. De missende rechthebbende was in 1887 geboren en naar verluid zouden er geen nabestaanden zijn, dus de koop kon gesloten worden!
En toen begon het pas… Want er was natuurlijk eigenlijk niente… Gekscherend doopte Joop het om tot zijn castello. Hoop doet leven, zullen we maar zeggen…

Warmwaterpijpstructuur onder de nieuwe vloerDe verbouwing

Met hulp van de lokale aannemer en 18(!) helikoptervluchten werden de voor de herbouw benodigde spullen (18.000 kilo!) naar de heuvel gebracht. Om de metersdikke muren vrij van vocht en dus schimmel te houden werd een warmwaterpijpstructuur aangebracht in de muren en het dak. Deze zorgen er met behulp van een warmtewissel doorlopend voor dat het water factor 5 wordt verwarmd. Hierdoor worden de muren, en dus het huis, dus altijd een beetje verwarmd. “Met een aangestoken houtkachel is het bovendien binnen een uur warm”, zo vertrouwde Joop me toe.

Aan de hand van de tientallen foto’s die ik vervolgens te zien kreeg (wat was die man verliefd op zijn droomkasteel!), zag ik hoe de drie lagen en eigenlijk het hele pand elk jaar weer meer opgeknapt werden. Ik hoorde hoe de smid de ijzeren raamkozijnen met dubbel glas en luiken, 20 minuten de heuvel op sjouwde. Maar ook hoe de Enel (Italiaanse energiemaatschappij) er maar liefst 4 jaar over deed om er elektriciteit aan te leggen. Ga er maar aan staan!

Inmiddels is het 120m2 tellende huis van alle gemakken (5-pits gasstel, stoomoven, tv) voorzien en is het een paradijs voor wie bijvoorbeeld een scenario of boek wil schrijven, voor wie houdt van yoga in de natuur of van wandelen en andere outdoor-activiteiten. Ondanks de gemakken, is het nog steeds redelijk basic. Wie een luxere uitstraling wil, zal er dus wel doorheen moeten kijken.

Je komt er alleen lopend…

Je komt niet zo maar bij Joop’s castello, zo vertelde hij me. Maar dat maakt het zo aantrekkelijk, zo vindt hij. Je komt er via een goedkope vlucht op Nice, pakt daar vervolgens de auto, draait een uur later bij Ventimiglia landinwaarts richting San Michele en Olivetta om daarna op de parkeerplaats bij Bossare te belanden. En dan, dan is het nog zo’n 10 minuutjes lopen over een mulattiera, muilezelpad, om bij het huis te komen. Voor de écht zware dingen heeft hij een lier laten bouwen die vanaf het bruggetje beneden goederen naar boven kan takelen. Hij heeft die uiteindelijk maar zelden gebruikt. De bombole del gas, gasflessen, zijn tegenwoordig van kunststof en wegen “maar” 11 kilo, dus dat tilt hij wel zo naar boven.

Fare le spese

Luxe keuken in de castelloDe kleine boodschappen doet hij bij de kruidenier Mario in het 300 zielen tellende dorpje Olivetta San Michele waar je langskomt voordat je je auto op de parkeerplaats van Bossare stalt om naar het huis te lopen. ’s Zomers is het inwonertal verdubbeld. Er zitten dan ook heel wat stranieri, zoals Fransen, Zweden en behoorlijjk wat Nederlanders. Die vind je ook in Fanghetto, een half uur verderop, weet Joop me te vertellen. Daar hebben heel wat BN-ers ook een huis. Kwestie van mimetico, kopieergedrag, aldus Joop: als je daar bent, wordt je zo enthousiast dat je er zelf ook wilt wonen.

Voor de grote boodschappen gaat hij naar Ventimiglia. Tja, en de broodjes ga je ’s ochtends natuurlijk niet halen; maar met de broodbakmachine maak je ze toch gewoon zelf, aldus de van trots glimmende eigenaar. Volgens hem kun je ’s zomers gemakkelijk met 6 man in het huis verblijven. De aan het dakterras grenzende scenariokamer wordt dan slaapkamer, de twee volte, gewelvenkamers, op de tussenlaag blijven slaapkamer, woonkamer en keuken en in de onderste laag kun je ook een slaapkamer met eigen douche maken.

’s Zomers heb je van half 10 tot half 7 zon en volgens Joop is er vervolgens niets lekkerder dan in je nakie (“er is toch niemand die je ziet”) onder de buitendouche te stappen en te genieten van het magnifieke uitzicht over het dal met in de verte de, soms nog besneeuwde, bergtoppen van Piemonte.

de bergbeek om te zwemmenVan alles te doen en te beleven

Ondanks dat juist de rust er zo lekker is, kun je toch op vrij korte afstand heel wat ondernemen. Je kunt uiteraard naar de Bloemenrivièra; Ventimiglia ligt op 17km afstand en San Remo op 33. Pootje baden en zwemmen kun je ’s zomers echter ook in de op diverse plekken best wel diepe bergbeek die je passeert als je naar boven loopt; als het hevig heeft geregend, verandert het in een kolkende rivier waarop het leuk wildwaterkajakken is. Wil je skiën dan ga je naar het een uurtje verderop gelegen Limone in Piemonte. En vergeet ook de dorpsfeesten in San Michele en Olivetta niet!

Het gebied leent zich uitstekend om te wandelen en te fietsen. Hij laat me wat foto’s zien van wandelingen in de Vallée des Merveilles, het wonderdal, op een half uurtje rijden in Frankrijk. De lange afstandswandeling GR52 (Grande Randonée) die loopt van Baskenland naar Zwitserland komt hier o.a. doorheen. Mamma mia, che belle foto! O ja, je kunt er ook aan canyoning en raften doen.

Het begint langzaam te kriebelen. Ondanks de grote stappen in renovatie die een bevlogen vriend-bouwer annex betonkunstenaar en daarna Joop en zijn gezin hebben gemaakt, valt het – als je het zou kopen – nog bijzonder goed aan je eigen smaak aan te passen en verder door te restaureren. Dat moet je dan ook als de uitdaging zien. Maar ja, dan heb je wel een vrijstaand huis op anderhalf uur van het vliegveld van Nice voor een bijzonder schappelijke prijs

Of ik nog iemand weet?…

In een uur is het er warm

Of ik nog iemand weet die mogelijk belangstelling heeft voor zijn castello? Joop drukt me op het hart dat die personen dan wel van eenvoud en ruige natuur moeten houden en dat ze sportief moeten zijn aangelegd voor het klimmetje via de mulatiera. En ze moeten vooral van de rust houden. Je hebt wel telefonisch bereik bij het huis en daarmee ook internet (of je gaat naar Olivetta voor gratis internet). Stiekem vraag ik mezelf af of ik het nog even voor mezelf houd om over dit huis met potentieel na te denken voordat ik ga rondvragen… Je kunt het immers helemaal naar wens maken, maar zouden wij de puf en tijd hebben voor een verbouwing? Ik ga er nog eens een nachtje over slapen…

Heb je belangstelling, dan kun je contact opnemen met Joop zelf. Die heeft in elk geval mooiere foto’s dan die op de website van de makelaar. Dan zie je hoe het er in het voorjaar en ’s zomers uitziet.

Het castello als tweede huis

Het kasteel wsa toen nog een ruine